شاید این نوشته را باید یک یا دو ماه پیش می نوشتم. آن وقت که تازه بهار شده بود, نه الآن که چیزی به پایانش نمانده. بهار مثل گوش کردن به موسیقی در یک کنسرت با نوازندگان حرفه ای و درجه یک است. اگر موسیقی را بشناسی, سر از نت ها در بیاوری, حظ می بری, و به حالتی می رسی که به قولی پایت روی زمین بند نیست. بهار هم نت های خودش را دارد. باید با نت های بهار آشنا باشی. نت های بهار, خیابان ها, کوچه ها, کوه ها و دشت ها, موسیقی ها, نام ها ی افراد, گپ زدن ها, کافه ها, کتاب ها, فیلم ها, کتاب فروشی ها, نمایشگاه ها, گالری ها, لباس های شاد و رنگی, بستنی لیس زدن ها, اس ام اس زدن ها , چشم به ساعت دوختن ها و سرِ قرار ها رفتن هاست. 

بهار مثل گوش کردن به موسیقی در یک کنسرت با نوازندگان حرفه ای و درجه یک است. وقتی که تمام می شود, تمام شده است. نمی شود آن را دوباره با همان "کیفیّت" گوش داد, فقط می شود آن را به خاطر سپرد و بس. 

بهار ِ من هم از ابن اصل جدا نیست. نمی توانم خودم را گول بزنم که در همان بهار های گذشته به سر می برم. تنها کاری که از دستم بر می آید این است که بخش هایی از آن را باز سازی کنم. از مادرم خواسته ام که برایم رمانی بخرد و برایم پست کند. می دانم که حالم را بهتر می کند. 

یادم می آید وقتی در 19 سالگی تبِ شعر گفتن به یک باره و بر اثرِ یک ملاقات با یک دوست ِ صاحب ذوق مرا گرفت, یکی دو سالی, به کراّت از واژه هایی مثل "سوراخ", "نقطه", "خط", "حلقه", "فاصله"و "مسیر" در شعرهایم استفاده می کردم. اخیراً دو , سه تا شاعر جوان می شناسم , حدوداً 19-20 ساله, که در شعرهایشان به کراّت از این واژه ها استفاده می کنند. برایم هم جالب بود , هم خنده دار, هم یاد آور آن ایاّم. 

این هم گزارش رصد ِ من از جامعه ی شاعران جوان ایرانی.

در زندگی هر انسانی, پیش می آید که از کنارِ خیلی از آدم ها به سادگی و بی سر و صدا می گذریم. نهایتاً نگاهی از جنسِ چشم چرانی یا کنجکاوی از نوع سطحی به آن افراد می اندازیم و سپس به راه خود ادامه می دهیم. 

زمان به سرعت سپری می شود و ما با هزار امّا و اگر, شاید هر از گاهی به یادشان بیافتیم. آن هم نه به طور مستقیم, بلکه با واسطه. 

در شلوغی روزهای ِ زندگی,با شنیدن یک حرف, آمدنِ یک فکر, یا با دیدن یک حادثه, به جایی می رسیم که دیگر ادامه دادن مسیر برایمان بیهوده است. می ایستیم و در خاطرات ِ خود چنگ می زنیم. چنگ و چنگ و چنگ ... از اینجا به بعد "آن افراد" به یک باره, برایمان مهم می شوند. همان هایی که به آسانی از کنارشان گذشتیم. در اعماق خاطراتمان, به دنبال سرِ نخی می گردیم که "آن ها" را بشناسیم, به یادشان بیاوریم, با دقت سعی کنیم که حرف هایشان را مرور کنیم, در خاطرتمان, جزییاتِ نگاهشان را بازسازی کنیم, و در نهایت پازِلی که در ذهنمان از آن ها داریم را کامل کنیم. شابد این یک دلخوشی موقتی باشد, یا یک سرزنش ابدی باشد. 

در زیر ِ اسم وبلاگم, آمده : "گاهی فیلم- گاهی جامعه - گاهی شعر"

مثل اینکه جایشان باید عوض شود: "خیلی وقت ها شعر - هر شش ماه یک بار جامعه - سالی یک بار فیلم (شاید)"  

جالب است. از حرف تا عمل تا بوده, فاصله بوده. 

گاهی وقت ها پاسخ دادن به یک درخواستِ به ظاهر ساده, می تواند آغاز گر یک اتفاق مهم باشد.

گاهی وقت ها پاسخ دادن به یک درخواستِ به ظاهر ساده, می تواند آغاز گر بردگی ِ یک انسان باشد.

گاهی وقت ها پاسخ دادن به یک درخواستِ به ظاهر ساده, می تواند پایان دهنده به یک خاطره ی زیبا باشد.

پاسخ دادن به یک درخواست ِ به ظاهر ساده, شاید باز کردن گره ای برای فردی, و هم زمان محکم تر کردن گره ای برای دیگری یاشد.

ما نمی دانیم که در پس ِ پاسخ دادن به یک درخواست ِ به ظاهر ساده, چه در انتظارمان به سر می برد, پس بهتر است که بی گدار به آب نزنیم.

یک جعبه ی کفش دارم که در پیش خودم معروف است به صندوقچه ی یادگاری ها. درش را که بازکنم, در آن چیزهای جور واجور و زیادی پیدا می شود, ریز و دُرُشت, کهنه و نو, ارزان قیمت و گران قیمت... از دفترچه ی خاطرات در آن هست تا بلیت سینما. از کارت تبریک در آن هست تا دستمال کاغذی که روی آن با جوهر آبی, قطعه شعری نوشته شده. از دستبند چرمی در آن هست تا گردنبند. از کاردستی در آن هست تا لیمو ترشِ خشک شده(باور کنید که وقتی آن را بو می کشم, بعد از پنج سال, هنوز هم بوی لیموی تازه می دهد.)... 

شاید این جعبه ی کفش و محتویاتش , مهمترین دارایی من در این دنیا باشد. من دارایی های دیگری هم دارم, ولی هیچ کدامشان به جانم بسته نیستند. اما این جعبه...

اشیایی که در این جعبه کفش وجود دارند, همه شان دارای هویت هستند. در پَسِ همه ی آن ها, شخصی وجود دارد که یا تا الآن از این دنیا رفته است, و یا دیگر در زندگی من حضورِ مادّی ندارد.اما من به یادِ همه شان هستم. دلم برایشان تنگ می شود. با آن ها در خاطراتم حرف می زنم و راه می روم. این جعبه برای من پناهگاه خوبی است برای فرار از زندگی ِ ماشینی و پر هیا هو. حتی با اینکه این جعبه را در ایران, در خانه ی پدری ام به امانت سپرده ام, با وجود چهارده هزار کیلومتر فاصله, به راحتی می توانم دَرَش را باز کنم و تک تکِ محتویاتش را در ذهنم نگاه کنم. 

انسان ها در زندگی یکدیگر می آیند و می روند, اما باید باور داشته باشند که یادشان بر دل ها می ماند.

در یک بعد از ظهر سرد و یخ زده ی زمستاتی, یک لیوان چای ِ داغ به دست می گیرم و می نشینم. به یاد دوران عجیب و دلچسبِ دانشجویی می اُفتم. به یاد دوستِ نزدیکم, به یاد ماجرا های پر هیجانی که برایمان پیش می آمد. از آن حالت ها که به خودت می آیی و می بینی نیشَت باز شده. دلم طاقت نمی آورد, گوشی تلفن را بر می دارم. ناگهان یه یاد اختلاف ِ ساعت می اُفتم. سریعاً صفحه ی اینترنت را باز می کنم تا ببینم در کشوری که دوستم زندگی ِ جدیدش را آغاز کرده ساعت چند است. خوشبختانه آنجا تازه سر ِ شب است. شماره اش را می گیرم. بعد از سه بوق صدایش را می شنوم: "الو؟". خنده ام می گیرد, عین همیشه است "الو" گفتنش, کشدار و ملیح! برایم عجیب است که چطور گریتینگِ خارجی نمی کند. می گویم:"هلو, کَن آی سپیک تو میس ...؟". احساس می کنم جا خورده. می گوید:" دیس ایز ... . یِس پیلیز؟" . خنده ام ناگهان دَر می رود. "هاهاها..". سکوت می کند. می گویم " بابا منم, نشناختی؟". می گوید:" نه, ببخشید شما؟" . خودم را معرفی می کنم و دقیقاً یک ساعت و چهل و پنج دقیقه بعد, تلفن را قطع می کنم. 

احساس خوبی دارم که در یک جای بسیار دور, کَسی من را می شناسد. احساس خوبی دارم که بر سر ِ صدها خاطره, با هم تفاهم داریم و تنها اختلافِ مان, بر سر ِ زمان است.

آنقدر که وقتی می خواستم دستش را در دستم بگیرم, چه بسا که ساعت ها و گاهاً روزها باید منتظر می ماندم که مدادی از دستش به زمین بیافتد.

یک چیز را هیچ وقت از یاد نمی بُرد, اینکه من دیوانه ام! دیوانه ی او.

می دانست که وقتی به سُراغش  بروم, صبر می کنم, ساعت ها و روزها منتظر می ایستم. امّا این را هم می دانست که وقتی نوبت به من بِرِسَد, رَحم نمی کنم, نه به کاغذهایش, نه به قلم و مدادش و نه به عینکِ دور مشکیِ  به روی چشمانش.

این را خوب می دانست که وقتی نوبت به من برسد, دیگر عینک به کارش نمی آید. این نگاهِ من است که بر روی چشمانش می نشیند.